Het contactformulier als voorbeeld
Neem een contactformulier. Wat een bezoeker ziet, zijn de velden, de knop en een melding als hij zijn e-mailadres vergeet. Dat is de front-end: alles wat in de browser staat en waar de bezoeker mee werkt. Die laag is gebouwd met HTML voor de structuur, CSS voor de opmaak en JavaScript voor het gedrag.
Klikt hij op verzenden, dan gaat het bericht naar de back-end. Die controleert of de gegevens kloppen, filtert spam, bewaart het bericht en stuurt een mail naar jou. Daarna geeft de back-end antwoord terug, zodat de front-end “bedankt” kan laten zien. De bezoeker ziet daar niets van. Voor het contact tussen beide wordt vaak een API gebruikt: een afgesproken manier om vragen en antwoorden uit te wisselen.
Waarom twee controles?
De front-end controleert vaak al of een e-mailadres er als zodanig uitziet. Dat is gemak voor de bezoeker, want hij ziet meteen wat er misgaat. De controle in de back-end is de echte, omdat iemand de front-end kan omzeilen of een formulier op een andere manier kan versturen. Alles wat veilig moet zijn, hoort daarom in de back-end te worden gecontroleerd. Dat geldt voor prijzen in een bestelling, rechten bij een inlog en gegevens die in een database terechtkomen.
Hoe past dit bij een website?
Een eenvoudige bedrijfssite heeft vooral front-end: pagina’s die bezoekers lezen. De back-end zit dan in de hosting die de bestanden uitlevert, plus eventueel een dienst voor het formulier. Bij een CMS is de back-end groter, met een database en een beheerscherm. Een headless CMS knipt die twee los: de back-end beheert de inhoud en een aparte front-end toont hem.
Bij mijn eigen site is de front-end statisch. Het formulier gaat naar een externe dienst, StaticForm, die berichten bewaart en spam filtert. Bij de websites die ik bouw filter ik spam en bewaar ik elk bericht, ook als de e-mail hapert. Voor zo’n klein onderdeel is een dienst praktischer dan een eigen server die ik moet bijhouden.
Wanneer wordt de back-end groot?
Bij een webapplicatie is de back-end juist het grootste deel: inloggen, rechten, berekeningen, koppelingen met andere systemen. De front-end is dan de schil waarmee gebruikers werken. Als je software laat maken, wordt meestal het meeste werk gedaan in de back-end. Dat zie je als gebruiker niet, maar het bepaalt of het geheel betrouwbaar werkt. Wat ik daarin bouw, staat bij webapplicaties.
Voor een gewone website kan beide met één persoon: ik bouw ze zelf, zoals je leest op de pagina over websites.

