Software maken zonder te programmeren, of bijna
Met no-code bouw je een formulier, een kleine app of een automatisering door in je browser blokken te kiezen en instellingen in te vullen. Low-code werkt hetzelfde, met als verschil dat je op de plekken waar de blokken tekortschieten stukjes code kunt toevoegen. Voorbeelden zijn tools voor formulieren met een database erachter, kleine interne apps en automatiseringen zoals Zapier en n8n.
Waar het goed werkt
Voor een eerste versie of een proef. Je weet snel of een idee werkt, voor je geld uitgeeft aan een groter geheel. Voor een hulpmiddel voor een klein team, zoals een lijst met een formulier erachter, waarvan uitval geen ramp is. En voor werk dat je zelf wilt kunnen aanpassen, zonder te wachten op een ontwikkelaar.
Waar het vastloopt
Het laatste stuk dat net anders moet dan de blokken toestaan, kan meer tijd kosten dan de rest bij elkaar. Je bouwt bovendien op het platform van een ander. Die bepaalt de functies, de prijzen en de voorwaarden, en overstappen betekent meestal opnieuw bouwen. Dat risico heet vendor lock-in.
Daarnaast gelden dezelfde vragen als bij software die met AI is gebouwd. Wie mag wat zien en wijzigen? Wordt invoer gecontroleerd? Wat gebeurt er met tienduizend regels in plaats van tien? De vuistregel die ik daar aanhoud: wat gebeurt er als het morgen stukgaat, en staan er gegevens van klanten of medewerkers in? Lees er meer over in kan ik mijn software niet gewoon met AI laten bouwen. Bij het bouwen met AI hoort de term vibe coding.
Een nuchter advies
Gebruik low-code of no-code om uit te zoeken wat je nodig hebt, en reken daarna door of het zo kan blijven. Draait het goed en hangt je bedrijf er niet van af, laat het dan staan. Gaat het onmisbaar worden, of groeit het aantal gebruikers en uitzonderingen, dan is het moment gekomen om naar maatwerksoftware te kijken. Wat de kosten van de huidige werkwijze zijn, reken je uit met de methode in wat kost dat handwerk je nu eigenlijk.

